ՎԱԶԳԷՆ ԳԱՎԼԱԳԵԱՆ Հայաստանի Հանրապետութեան Ազգային ժողովը, որ կոչուած է ըլլալու պետական մտածողութեան, քաղաքական պատասխանատուութեան եւ ազգային շահերու պաշտպանութեան բարձրագոյն ամպիոններէն մէկը, դժբախտաբար յաճախ կը վերածուի փոխադարձ վիրաւորանքներու, անձնական հաշուեյարդարներու եւ քաղաքական անհանդուրժողութեան թատերաբեմի: Խորհրդարանական բանավէճը ժողովրդավարութեան անբաժանելի մասն է: Իշխանութիւնն ու ընդդիմութիւնը կրնան եւ պէ՛տք է ունենան հակադիր տեսակէտներ: Սակայն երբ քաղաքական փաստարկը կը փոխարինուի փողոցային բառապաշարով, իսկ գաղափարական պայքարը` անձնական վիրաւորանքով, հարցականի տակ կը դրուի ոչ միայն խորհրդարանի հեղինակութիւնը, այլ նաեւ` պետական կառավարման քաղաքական մշակոյթը: Ի՞նչ նպատակի կը ծառայեն այս անմակարդակ ելոյթները Արդեօք անոնք կը նպաստե՞ն Հայաստանի անվտանգութեան ամրապնդման, տնտեսական զարգացման, ազգային միասնականութեան կամ արտաքին քաղաքական մարտահրաւէրներու դիմագրաւման, թէ՞ ընդհակառակը, կը ծառայեն հանրութեան ուշադրութիւնը էական հարցերէն շեղելու, հասարակութիւնը նոր բաժանումներու ենթարկելու եւ քաղաքական հակառակորդը ամէն գնով վարկաբեկելու նպատակին: Հայաստանը կը դիմագրաւէ պատմական նշանակութիւն ունեցող մարտահրաւէրներ: Արցախի հայաթափումէն ետք Հայաստանի անվտանգութեան, սահմաններու պաշտպանութեան, ինքնիշխանութեան եւ ազգային իրաւունքներու հարցերը կը պահանջեն պետական լրջութիւն, քաղաքական հեռատեսութիւն եւ համազգային պատասխանատուութիւն: Մինչդեռ խորհրդարանական ամպիոնէն հնչող որոշ ելոյթներու մակարդակը այն տպաւորութիւնը կը ստեղծէ, թէ քաղաքական ուժերուն համար առաջնահերթութիւնը ոչ թէ պետականութեան ամրապնդումն է, այլ` հակառակորդին նուաստացումը եւ սեփական ընտրազանգուածին առջեւ քաղաքական միաւորներ շահիլը: Աւելի մտահոգիչը այն է, որ այս երեւոյթը աստիճանաբար կրնայ բնականոն համարուիլ: Երբ վիրաւորանքը կը դառնայ քաղաքական պայքարի ընդունուած միջոց, իսկ աղմուկը` խորհրդարանական գործունէութեան չափանիշ, հասարակութեան մէջ կը նահանջէ քաղաքական բանավէճի մշակոյթը: Ազգային ժողովի պատգամաւորը միայն իր կուսակցութեան կամ քաղաքական ճամբարին ներկայացուցիչը չէ: Ան Հայաստանի Հանրապետութեան օրէնսդիր իշխանութեան անդամն է եւ պարտաւոր է գիտակցիլ, որ իր խօսքը, վարքագիծն ու կեցուածքը կը ներկայացնեն նաեւ պետութեան քաղաքական դիմագիծը: Իշխանութիւնը յատուկ պատասխանատուութիւն ունի պահպանելու խորհրդարանական պատշաճութիւնը, իսկ ընդդիմութիւնը` քննադատութիւնը վերածելու հիմնաւորուած քաղաքական այլընտրանքի: Երկուքին համար ալ ազգային շահը պէտք է գերադաս ըլլայ կուսակցական հաշիւներէն: Պետութեան ուժը միայն իր բանակով, տնտեսութեամբ կամ դիւանագիտութեամբ չի չափուիր: Ան կը չափուի նաեւ իր հաստատութիւններու լրջութեամբ եւ քաղաքական ղեկավարութեան պատասխանատուութեամբ: Այսօր Հայաստանի Ազգային ժողովին առջեւ դրուած հարցը պարզ է, բայց` խորապէս մտահոգիչ. պիտի կարենա՞յ ան վերագտնել պետական մտածողութեան եւ ազգային պատասխանատուութեան իր կոչումը, թէ՞ պիտի շարունակէ մնալ քաղաքական փոխադարձ վիրաւորանքներու եւ անվերջ հակամարտութիւններու բեմ: Որովհետեւ երբ խորհրդարանը կը կորսնցնէ իր խօսքին արժանապատուութիւնը, միայն պատգամաւորներուն հեղինակութիւնը չէ, որ կը տուժէ: Կը տուժէ պետութեան հեղինակութիւնը, կը տկարանայ ժողովուրդին վստահութիւնը, եւ, ամէնէն վտանգաւորը, կը նսեմանայ ազգային միասնականութեան գաղափարը: Հայաստանին այսօր պէտք են ոչ թէ բարձրաձայն վիրաւորանքներ, այլ` բարձրամակարդակ պետական մտածողութիւն: Ազգային ժողովը պէտք է ըլլայ ազգային պատասխանատուութեան ամպիոն, ոչ թէ` ազգային արժանապատուութիւնը նսեմացնող ներկայացումներու բեմ: ՎԱԶԳԷՆ ԳԱՎԼԱԳԵԱՆ «Ազդակ«