Հայ մշակույթը կորցրեց իր արժանավոր մտավորականներից մեկին։ Կյանքից հեռացել է գրող, դրամատուրգ, սցենարիստ Դավիթ Մուրադյանը՝ մարդ, որի անունը կապվում է մտքի խորության, խոսքի ազնվության և մշակույթի հանդեպ բացառիկ նվիրումի հետ։ Նա պարզապես գրող չէր։ Նա այն մտավորականներից էր, որոնց խոսքը կշիռ ուներ, լռությունը՝ խորություն, իսկ ներկայությունը՝ արժեք։ Նրա ստեղծագործություններում ապրում էին մարդը, ժամանակը, ազգային հիշողությունն ու այն արժեքները, որոնք չեն հնանում սերունդների փոփոխության հետ։ Դավիթ Մուրադյանն այն մարդկանցից էր, որոնցով հարուստ է ոչ միայն գրականությունը, այլև հասարակության հոգևոր աշխարհը։ Նրա մտքի նրբությունը, յուրահատուկ հումորը, մարդկային ջերմությունն ու մտավորական արժանապատվությունը մնայուն հետք են թողել հայ մշակութային կյանքում։ Մահը կարող է ընդհատել մարդու կյանքը, բայց ոչ նրա թողած լույսը։ Դավիթ Մուրադյանի խոսքը շարունակելու է ապրել իր գրքերում, իր ստեղծած կերպարներում և նրան ճանաչողների հիշողության մեջ։ Հեռացավ մտավորականը, լավ հայրը, օրինակելի ամուսինը, բայց մնաց նրա թողած արժեքը։ Իսկ դա այն ժառանգությունն է, որի նկատմամբ ժամանակն անզոր է։