Եվ այսպես, նոյեմբերի 3-ին Նիկոլ Փաշինյանը Euronews-ին Բրյուսելից տված հարցազրույցում հայտարարել է, որ Եվրոպական միությանը Հայաստանի անդամակցության պաշտոնական հայտի ներկայացումը հնարավոր է 2027 կամ 2028 թվականին, ընդ որում՝ այժմ Հայաստանն իբրև թե ավելի շատ կենտրոնացած է մինչև 2029 թվականը ԵՄ-ի հետ առանց վիզայի ռեժիմի հասնելու վրա։Անկասկած, պաշտոնական Երևանի այս մեղմ ասած «տարօրինակ» հայտարարությունը՝ բացահայտ խելագարության եզրին, ԵԱՏՄ դեկտեմբերյան գագաթնաժողովի նախօրեին շատ-շատ-շատ բացասական կընկալվի ԵԱՏՄ անդամների կողմից։Հիշեցնենք, որ մեկ տարի առաջ Հայաստանում «եվրաինտեգրման» մասին օրենքի ընդունման պատճառով նույն ԵԱՏՄ-ում «զարմացած թոթվելով ուսերը»՝ որոշել են նախաձեռնել Երևանի դիրքորոշման «ճշգրտման» գործընթաց։Գործնականում սա նշանակում է ԵԱՏՄ շուկայի փակում արտոնյալ պայմաններով իրացման համար, և դա վերաբերում է այն ամենին, ինչ Հայաստանը արտադրում է, աճեցնում, մշակում, ինչպես նաև առանց մաքսատուրքերի և ներքին գներով մատակարարումների դադարեցում նավթամթերքի, բնական գազի, հացահատիկի և գրեթե ամբողջ տեսականու համար, որը կազմում է սոցիալական և տնտեսական կենսունակության ռազմավարական հիմքը։Այստեղ հարգարժան ընթերցողը կարող է առարկել՝ ասելով «դե ինչ կա որ»։ Գազը, հացահատիկն ու նավթամթերքը կգնենք ԵՄ-ից։ Առավել ևս, դատելով հայ պաշտոնյաների շողշողացող և երջանիկ դեմքերից, շուտով մենք կդառնանք ԵՄ անդամ և կրեմ-բրյուլե կուտենք Փարիզում կամ ինտելիգենտ դեմքով բավարական գարեջուր կխմենք Մյունխենի Քյոնիգսպլացում։Բայց, ինչպես ասում էր դասականը. «Այ այստեղ մեկ րոպե, ընկերներ»։Խելքներդ թռցրե՞լ եք։ Ի՞նչ գազ, բենզին, հացահատիկ, ի՞նչ աշխատաշուկա Հայաստանի քաղաքացիների համար ԵՄ-ում։ Դուք լուրջ կարծում եք, որ ԵՄ-ն գոնե տեսականորեն դիտարկում է Հայաստանը որպես Եվրամիության ապագա անդա՞մ։Ես հիմա չեմ թվարկելու անհամեմատելի տնտեսական արտոնությունները, որոնք տալիս է մեզ ԵԱՏՄ-ն՝ սկսած գազի գներից մինչև հայկական արտադրանքի իրացման շուկա։ Ես պարզապես, հենվելով փաստերի վրա, հիշեցնեմ, որ ԵՄ բարձրաստիճան պաշտոնյաները Հայաստանը նույնիսկ չեն դիտարկում որպես Եվրամիությանն անդամակցելու թեկնածու։Օրինակ՝ Ֆինլանդիայի նախագահ Ալեքսանդր Ստուբը 2026 թվականի հոկտեմբերի 26-ին Բրյուգգեում Եվրոպայի քոլեջի ուսումնական տարվա բացման արարողությանը ենթադրել է, որ Եվրոպական միությունը 30 տարվա ընթացքում կընդարձակվի մինչև շուրջ 40 անդամ պետություն։ Նրա կարծիքով՝ տեսանելի ապագայում ԵՄ կազմի մեջ պետք է մտնեն Արևմտյան Բալկանների բոլոր երկրները, Ուկրաինան և Մոլդովան։ Նա նաև նշել է, որ կցանկանար միության մեջ տեսնել Իսլանդիան, Նորվեգիան, Շվեյցարիան և Մեծ Բրիտանիան։Պարզ, հասկանալի լեզվով ասած՝ Ստուբը հայտարարել է հետևյալը. «Հայաստանի համար ԵՄ անդամ դառնալու հնարավորությունը, հնարավոր է, միգուցե, հավանաբար հնարավոր կլինի դիտարկել մոտավորապես մի երեսուն տարի հետո»։Կամ ՀՀ ներկայիս իշխանությունների սիրելին՝ Ուրսուլա ֆոն դեր Լյայենը, առաջարկեց ԵՄ նոր անդամների համար սահմանել 15-ամյա փորձաշրջան։ Այդ ժամանակահատվածում նրանք կարող են զրկվել ձայնի իրավունքից կամ եվրոպական հիմնադրամներից ֆինանսավորումից՝ «դեմոկրատական արժեքներից նահանջելու» դեպքում։ Բացի այդ, նոր անդամ պետությունները պարտավորվելու են երկկողմանի վեճերը չօգտագործել ԵՄ որոշումները և թեկնածու այլ երկրների ինտեգրումը արգելափակելու համար։Այսինքն՝ ստացվում է, որ մենք, հնարավոր է, միգուցե, հավանաբար հանկարծ կմտնենք ԵՄ երեսուն տարի հետո, այն էլ, Ուրսուլա ֆոն դեր Լյայենի խոսքերով, ևս մի տասնհինգ տարի մեր ինքնիշխանության և անկախության փաստացի ոտնահարման պայմաններով։Բայց հիշեցնեմ՝ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալը մեզ սպառնում է արդեն հիմա, իսկ ԵՄ-ին անդամակցելը, հնարավոր է, միգուցե, հավանաբար տեղի կունենա երեսուն տարի հետո, այն էլ՝ «երևի թե»։Առավել ևս, որ հենց եվրոպական առաջնորդներն ուղղակիորեն հայտարարում են, որ ԵՄ-ի ապագան շատ մեծ հարցականի տակ է։Ուրեմն ինչո՞ւ և ուր ենք խցկվում։Չգիտեմ։Գիտի՞ արդյոք սա Հայաստանի իշխանությունը։Անշուշտ, գիտի։Այդ դեպքում ինչո՞ւ է նա այնուամենայնիվ գնում այս բացահայտ աշխարհաքաղաքական խելագարությանը՝ վտանգելով երկրի գոյությունը։Այս հարցի պատասխանն առայժմ վերջնականապես ձևակերպված չէ։ Բայց, ըստ ամենայնի, առաջիկա ամիսներին մենք կիմանանք, թե ինչու Հայաստանը ներքաշվեց այս բացարձակապես խելագար արկածախնդրության մեջ, և թե իրականում ով է կանգնած այս հակահայկական խառնակչության հետևում։