Is there nothing that can be done about social media censorship?

Today, the government, as seen in the cases of Mabel Matiz and the Manifest group, is once again targeting songs and stage costumes, searching for "obscenity."

Bugün hükümet, Mabel Matiz, Manifest grubu örneklerinde olduğu gibi tekrar şarkıların, sahne kıyafetlerinin peşine düştü, “müstehcenlik” arıyor.

Other examples from the recent past could be given, but a current example is the attempt to create crimes from academic theses, as in the case of Güllistan Yarkın.

Yakın geçmişten başka örnekler de verilebilir ama güncel örnek olarak Güllistan Yarkın örneğinde olduğu gibi akademik tezlerden suç yaratmaya kalkıyor.

These are things we know all too well from the 1980s and 1990s!

Bunlar bizim 1980’lerden, 1990’lardan çok iyi bildiğimiz işler!

No one should tell me, "These are court decisions."

Kimse bana “bunlar yargı kararları” demesin.

We know the state of the judiciary in Turkey today.

Yargının bugün Türkiye’de geldiği hali biliyoruz.

Of course, there's no shortage of new forms of repression brought about by the times, such as the wave of censorship and account blocking that has swept through social media in the last month.

Tabii son bir aydır sosyal medyada estirilen sansür ve hesap engelleme furyası gibi zamanın getirdiği yeni baskı biçimleri de eksik değil.

The storm of censorship and restrictions, initiated against LGBT+ organizations and individuals and which entered its second phase with the funding scandal, has resulted in the number of blocked social media accounts and websites reaching nearly 1500 as of today!

LGBTİ+ organizasyonları ve kişilerine karşı başlatılan, fon skandalının patlamasıyla ikinci aşamaya geçen sansür ve kısıtlama fırtınası sonucunda engellenen sosyal medya hesaplarının ve internet sitelerinin sayısı bugün itibariyle 1500’e dayanmış durumda!

The blocked accounts cover a very wide range.

Engellenen hesaplar oldukça geniş bir yelpazeyi içeriyor.

In addition to numerous journalists, these accounts include those of academics, commentators, activists, economists, financiers, lawyers, investors, columnists, and student initiatives.

Çok sayıda gazetecinin yanı sıra, bu hesaplar arasında akademisyenlerin, yorumcuların, aktivistlerin, ekonomistlerin, finansçıların, avukatların, yatırımcıların, köşe yazarlarının, öğrenci inisiyatiflerinin de hesapları var.

In short, anyone who says or comments on a wide variety of topics that the government dislikes is being silenced.

Yani, çok farklı konularda hükümetin hoşuna gitmeyen sözler söyleyen, yorumlar yapan herkes susturulmaya çalışılıyor.

Although these blocking decisions are made by Magistrates' Courts, their legality is highly questionable because a single judge issues these closure decisions based on the case file without hearing the defendants' defenses.

Bu engelleme kararları adı “hakimlik” olan Sulh Ceza Hakimlikleri tarafından alınsa da hukukilikleri hayli tartışmalıdır çünkü buralarda tek bir hakim bu kapatma kararlarını dosya üzerinden muhatapların savunmalarını almadan veriyor.

As a result, the punishment is put into effect without giving the accused individuals and institutions the opportunity to defend themselves.

Sonuç olarak suçlanan kişi ve kurumların savunma yapmasına imkan vermeden ceza yürürlüğe konmuş oluyor.

These individuals and organizations only get their first chance to defend themselves when they appeal the decision, but by then the punishment has already been applied and the damage has been done.

Bu kişi ve kurumlar ilk savunma fırsatını ancak kararı temyiz ettiklerinde yakalıyorlar ama o zamana kadar ceza uygulanmış, zarar verilmiş oluyor.

This clearly contradicts the fundamental principles of law.

Bu da açıkça hukukun temel ilkeleriyle çelişen bir durumdur.

It's also necessary to consider the collaboration of the management of what was formerly Twitter, now known as X, in this censorship and blocking campaign.

Eski ismiyle Twitter yeni ismiyle X yönetiminin bu sansür ve engelleme kampanyasındaki işbirliği üzerinde de durmak gerekli.

They quickly and comprehensively implement the account blocking decisions they receive.

Kendilerine gelen hesap engelleme kararlarını hızlıca ve kapsayıcı biçimde uygulamaya koyuyorlar.

Although they face sanctions such as bandwidth throttling and ad bans, I believe their cooperation is more voluntary than forced.

Her ne kadar bant daraltma, reklam yasağı gibi yaptırımlarla karşı karşıya olsalar da bence onlarınki zorunluluktan ziyade gönüllü işbirliği.

They expect us to believe that X, which provides platforms not only to individuals and civil society organizations but also to governments; whose owner sends rockets into space, literally sells internet from the air to the world, and is the first dollar trillionaire in history, is a passive servant with no power or authority in this matter.

Yalnız kişilere, sivil toplum örgütlerine değil devletlere de platform sağlayan; sahibi, uzaya roket gönderen, dünyaya kelimenin düz manasıyla havadan internet satan, tarihin ilk dolar trilyoneri olan X’in bu konuda hiçbir gücü, yaptırımı olmayan pasif bir emir kulu olduğuna inanmamızı bekliyorlar.

However, if those in X management had the intention, I'm sure they would find a way to at least mitigate the effects of these restrictions, but they clearly don't care about censorship.

Halbuki, X yönetimindekilerin niyeti olsa eminim bu kısıtlamaların en azından etkisini azaltmanın bir yolunu bulurlar ama sansürle ilgili bir dertleri yok belli ki.

In fact, it's necessary to reflect on and discuss the nature of such platforms.

Aslında bu gibi platformların niteliği üzerinde durup düşünmek, tartışmak gerekiyor.

Although powerful and wealthy, the majority shareholder of this platform is not a legal entity but a private individual; in other words, X is private property on paper.

Her ne kadar güçlü ve zengin olsa da bu platformun çoğunluk hisselerinin sahibi hukuki manada tüzel değil özel bir kişi, yani X kağıt üstünde özel mülkiyet.

Normally, it would be absurd to expect a newspaper owner, for example, to have columnists representing every political viewpoint and ideology, or to represent every political opinion.

Normalde, mesela bir gazete sahibinden her siyasi görüşten, her ideolojiden köşe yazarı bulundurması, her siyasi görüşü temsil etmesini beklemek abestir.

Every newspaper follows a political line, and other views remain outside of that newspaper.

Her gazetenin takip ettiği bir siyasi çizgisi olur, diğer görüşler o gazetenin dışında kalır.

Therefore, one might think, "Since this is also private property, the owner can give space to whomever they want and not to whomever they want."

Dolayısıyla, X için de şu akla gelebilir: “Burası da özel mülkiyet olduğuna göre sahibi istediğine yer verir, istediğine vermez.”

But it's not that simple because this platform has grown so much on a global scale, and its membership has increased so much, that even though it is private property in terms of finance or capital, it is a fully-fledged public space.

Ama o kadar basit değil çünkü burası artık dünya ölçeğinde o kadar büyümüş, üye sayısı o kadar artmıştır ki finans veya sermaye düzleminde özel mülk olsa da tam manasıyla bir kamusal alandır.

Such a space, which largely influences which ideas and trends will come to the forefront in society, shapes public opinion, and, due to its importance, affects people's decisions, especially in political elections, cannot be subjected to the preferences of one or a handful of people.

Toplumda hangi fikrin, hangi eğilimin ön plana çıkacağını büyük ölçüde etkileyen; kamuoyunun şekillendiği, önemi itibariyle başta siyasi seçimler olmak üzere insanların kararlarını etkileyen böyle bir alan, bir veya bir avuç kişinin tercihlerine mahkûm edilemez.

Furthermore, a fundamental difference from the private newspaper I gave as an example above is that this is a collaborative medium formed by the contributions of participants, rather than the owner's salaried employees.

Ayrıca, yukarıda örnek olarak verdiğim özel gazeteden temel bir farkı buranın, sahibinin maaşlı elemanlarından ziyade katılımcıların katkısıyla oluşan ortak bir mecra olmasıdır.

In other words, account holders have contributed to the creation of platforms like X, and therefore should have a say in them.

Başka bir deyişle, hesap sahiplerinin X gibi mecraların oluşmasında emeği vardır, dolayısıyla üzerinde söz hakkı da olmalıdır.

It's also important to add that social media platforms are a reality of our time; I don't think they'll go back, at least not in the foreseeable future.

Şunu da eklemek lazım: sosyal medya mecraları çağımızın bir gerçeğidir, geri dönüşü olduğunu sanmıyorum, en azından ön görülebilir bir gelecekte.

Today it's X, tomorrow it will be something else… Therefore, it's necessary to view this undeniable space as a space of resistance and struggle, and to act accordingly.

Bugün X, yarın başka bir şey… Dolayısıyla, ortadan kaldırılamayacak bu alanı aynı zamanda bir direniş ve mücadele alanı olarak görmek, ona göre hareket gerekiyor.

But is there nothing users/account holders can do about these restrictions?

Peki kullanıcıların/hesap sahiplerinin bu engellemeler konusunda yapabileceği bir şey yok mu?

I know organizing such mass movements is difficult, but we need to show that platforms like X are meaningful only with users.

Bu tür kitle hareketlerini organize etmek zor biliyorum ama X gibi ortamların kullanıcılarla anlamlı olduğunu gösterebilmemiz gerekiyor.

We shouldn't easily surrender to the manipulation of the environment we ourselves created.

Bizzat yarattığımız ortamın manipülasyonuna kolayca teslim olmamalıyız.

At least initially, boycotts of X for one or two days could be implemented; similarly, an organized movement could be started to switch to alternative platforms.

En azından başlangıçta bir-iki günlük X’e girmeme boykotları hayata geçirilebilir; benzer şekilde alternatif mecralara geçmek için organize bir hareket başlatılabilir.

If we are not there, X is not there either.

Biz yoksak, X de yok.

Furthermore, Yavuz Baydar, in his article on the subject, points out other things that can be done.

Ayrıca, Yavuz Baydar konuyla ilgili yazısında yapılabilecek başka şeylere de dikkat çekiyor.

Baydar draws attention to the consumer aspect and states that although X charges users for a certain service, it makes that service flawed through these restrictions.

Baydar, işin tüketici boyutuna dikkat çekiyor ve X’in belli bir hizmet için kullanıcılardan para almasına rağmen engellemelerle bu hizmeti kusurlu hale getirdiğini belirtiyor.

Baydar emphasizes that X should be held legally accountable not only for consumer rights but also for issues such as transparency and the protection of private data.

X’in yalnızca tüketici hakları konusunda değil, şeffaflık, özel özel verilerin korunması gibi konularda da hukuken sorumlu tutulması gerektiğinin altını çiziyor.

In this context, Baydar recalls lawyer İlker Atamer's comment that those whose accounts have been blocked in Turkey can file class action lawsuits against X in the US, where the company is based, without needing to be a US citizen or resident.

Bu minvalde Baydar, hukukçu İlker Atamer’in, hesaplarına Türkiye’de erişim engeli getirilenlerin X’e karşı şirket olarak yerleşik olduğu ABD’de toplu dava veya davalar açılabileceğini, bunun için ABD vatandaşı olmaya veya orada yaşamaya gerek olmadığını yorumunu hatırlatıyor.

In short, there are things that can be done, but only if people can organize and mobilize.

Velhasıl, yapılabilecekler yok değil ama yeter ki insanlar organize olabilsin, örgütlenebilsin.

As always, effort and struggle are clearly necessary for freedom.

Her zaman olduğu gibi belli ki özgürlük için çaba ve mücadele gerekiyor.