Յունաստան է այս տարի, երթա՞նք

Քանի մը ամիս առաջ, ինչպէս սովորաբար, ելաւ Համազգայինի «YouthLinks»-ի լուրը, թէ այս տարի Յունաստան պիտի ըլլայ եղեր: Ժողովի ընթացքին ընկեր Շանթին հարցուցի, թէ ինք ալ լսա՞ծ է այս լուրը, պատասխանը դրական էր:Բոլորս խանդավառուած էինք: Սկսայ օդանաւի տոմսեր փնտռելու: Քոյրերս ալ ուզեցին մասնակցիլ, ուրեմն՝ երեքով պիտի երթայինք: Լուրը հոս-հոն տարածելով իմացանք, որ Գանատայէն արդէն ինը հոգի պիտի մասնակցի: Ի՜նչ լաւ բան:Օրերը հաշուելու սկսանք, շատ չէր մնացած: Վերջապէս հասաւ օրը: Ուրախ տրամադրութեամբ հասանք օդակայան: Թռիչքի ժամը հասաւ. միացուցի Միւսիօ Ազնաւուրի կեանքին մասին ֆիլմը, որ շատ հաճելի էր օդանաւին մէջ… Ազնաւուրին հայրը միշտ կ'ըսէր՝ «Տղա՛ս, ո՞ւր էինք եւ ո՞ւր հասանք»: Այդ խօսքը շատ պտտեցաւ մտքիս մէջ: Կարծես բոլոր հայերը նման պատմութիւն մը ունին: Երբ հասնինք Յունաստան, անպայման մասնակիցներուն պատմութիւնները պիտի լսէինք ՝ թէ ամէն մարդ ո՞ւր էր եւ ո՞ւր հասած է հիմա, կամ ո՞ւր կը բնակի որպէս հայ՝ սփիւռքի որ մէկ կտորին մէջ:Հասանք Աթէնք, գիշերուան ժամը 11:30-ին: Հայորդի մը մեզ դիմաւորեց օդակայանը եւ տարաւ պանդոկ: Ստացանք մեր սենեակները եւ բաւական լաւ տեղաւորուեցանք: Յաջորդ առաւօտ տեսնուեցայ ընկերուհի Արինին հետ. տարիներէ ի վեր զինք կը ճանչնայի միայն WhatsApp-ով՝ որպէս համազգայինական: Քանի մը հարցերու համար հետը կապ պահած էի, բայց մտքէս անգամ չէր անցներ, որ օր մը կրնամ զինք անձամբ տեսնել: Է՜հ, կ'ըսեն չէ՞. «Լեռը լեռան չի հանդիպիր, բայց մարդը մարդուն կը հանդիպի»: «YouthLinks»-ը հինգշաբթի կը սկսէր, իսկ մենք երեքշաբթի ուշ գիշերին հասած էինք: Որոշեցինք երթալ ճաշարան մը : Նէոս Կոսմոս շրջանը կիրոսի (gyros) տեղ մը գտանք. իմանալով որ օտար ենք՝ մեզ անգլերէնով դիմաւորեցի