When Baku teaches Europe a lesson in corruption

Aliyev also cites four 1993 UN Security Council resolutions, presenting their content as a direct demand for the withdrawal of Armenian armed forces. But the wording of the resolutions is not exactly that: they demanded the withdrawal of “occupying forces” from the occupied regions, while the Armenian government was separately called upon to use its influence over the Armenians of Nagorno-Karabakh to ensure that these demands were met. This is not a difference in words, but a fundamental difference in the legal nature of the conflict: the complexity of three decades cannot be retroactively simplified to the point of reducing it to a single-line accusation against Armenia.

Ալիևը վկայակոչում է նաև ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1993 թվականի չորս բանաձևերը՝ դրանց բովանդակությունը ներկայացնելով որպես Հայաստանի զինված ուժերի դուրսբերման ուղղակի պահանջ։ Բայց բանաձևերի ձևակերպումները հենց այդպիսին չեն․ դրանք պահանջում էին «օկուպացնող ուժերի» դուրսբերում գրավված շրջաններից, մինչդեռ Հայաստանի կառավարությանը առանձին կոչ էր արվում իր ազդեցությունն օգտագործել Լեռնային Ղարաբաղի հայերի նկատմամբ՝ այդ պահանջների կատարումն ապահովելու համար։ Սա բառերի տարբերություն չէ, այլ հակամարտության իրավական բնույթի էական տարբերակում․ երեք տասնամյակի բարդությունը չի կարելի հետադարձորեն պարզեցնել այնքան, որ այն վերածվի Հայաստանի դեմ մեկ գծային մեղադրանքի։

This is the same selective approach that Baku is taking towards the European Parliament.

Հենց այս նույն ընտրողական մոտեցումն է Բաքուն կիրառում նաև Եվրոպական խորհրդարանի նկատմամբ։

Yes, the European Parliament has had a serious corruption scandal. Qatargate was a serious blow to the reputation of European institutions. In 2022, Belgian investigators seized around €1.5 million in cash in the case, and at that time, the Vice-President of the European Parliament, Eva Kaili, was at the center of the investigation, but Aliyev’s claim that “no action was taken” against her and everything was “covered up” is untrue. Kaili was arrested, spent months in detention, and the European Parliament removed her from the post of Vice-President by a vote of 625 to 1. The strength of a democratic system is not the absence of corruption, but the ability to expose, investigate, and hold accountable for it. When a scandal leads to dismissal, prosecution, and institutional change, the system does not hide its flaw, but tries to correct it.

Այո՛, Եվրոպական խորհրդարանը ծանր կոռուպցիոն սկանդալ է ունեցել։ Qatargate-ը լուրջ հարված էր եվրոպական ինստիտուտների հեղինակությանը․ 2022-ին բելգիական քննիչները գործի շրջանակում առգրավել էին շուրջ 1.5 միլիոն եվրո կանխիկ գումար, իսկ այն ժամանակ Եվրախորհրդարանի փոխնախագահ Եվա Կայլին հայտնվել էր հետաքննության կենտրոնում, սակայն Ալիևի պնդումը, թե նրա նկատմամբ «ոչ մի միջոց չի ձեռնարկվել» և ամեն ինչ «կոծկվել է», չի համապատասխանում իրականությանը։ Կայլին ձերբակալվեց, ամիսներ անցկացրեց կալանքի տակ, իսկ Եվրախորհրդարանը 625 կողմ եւ ընդամենը 1 դեմ ձայնով նրան հեռացրեց փոխնախագահի պաշտոնից։ Ժողովրդավարական համակարգի ուժը կոռուպցիայի բացակայությունը չէ, այլ այն բացահայտելու, հետաքննելու և պատասխանատվության ենթարկելու կարողությունը։ Երբ սկանդալը հանգեցնում է պաշտոնանկության, քրեական հետապնդման և ինստիտուցիոնալ փոփոխության, համակարգը ոչ թե թաքցնում է իր արատը, այլ փորձում է այն ուղղել։

And it is at this point that Baku’s accusations begin to work in the opposite direction.

Եվ հենց այս կետում Բաքվի մեղադրանքը սկսում է հակառակ ուղղությամբ աշխատել։

For years, the Parliamentary Assembly of the Council of Europe has studied the so-called “caviar diplomacy” in relation to Azerbaijan itself – the system of influencing European politicians through gifts, money, and influence. PACE documents have recorded serious suspicions of Azerbaijani influence, sanctions have been imposed on those involved, and former MEP Luca Volonte was convicted in court for accepting bribes for Azerbaijani political interests.

Եվրոպայի խորհրդի խորհրդարանական վեհաժողովը տարիներ շարունակ ուսումնասիրել է հենց Ադրբեջանի հետ կապված այսպես կոչված «խավիարային դիվանագիտությունը»՝ եվրոպացի քաղաքական գործիչների վրա նվերների, գումարների և ազդեցության միջոցով ներգործելու համակարգը։ ԵԽԽՎ-ի փաստաթղթերում արձանագրվել են Ադրբեջանի ազդեցության լուրջ կասկածներ, պատժամիջոցներ են կիրառվել ներգրավված անձանց նկատմամբ, իսկ նախկին եվրոպացի պատգամավոր Լուկա Վոլոնտեն դատարանում դատապարտվել է ադրբեջանական քաղաքական շահերի օգտին կաշառք ստանալու համար։

Therefore, the lecture on corruption in Europe coming from Baku resembles a mirror in which the authorities see only the face of the other side. Some of this criticism of the West is, of course, justified. Europe is not always consistent, its energy interests sometimes clash with the proclaimed principles of human rights, and the standards applied to different countries may differ. But someone else's double standards do not give the right to escape one's own responsibility.

Ուստի Եվրոպայի կոռուպցիայի մասին Բաքվից հնչող դասախոսությունը հիշեցնում է հայելի, որի մեջ իշխանությունը տեսնում է միայն դիմացինի դեմքը։ Արևմուտքի հասցեին այդ քննադատություններից մի մասը, իհարկե, հիմնավոր է։ Եվրոպան միշտ չէ, որ հետևողական է, նրա էներգետիկ շահերը երբեմն բախվում են մարդու իրավունքների հռչակած սկզբունքներին, իսկ տարբեր երկրների նկատմամբ կիրառվող չափանիշները կարող են տարբերվել։ Բայց ուրիշի երկակի չափանիշը սեփական պատասխանատվությունից ազատվելու իրավունք չի տալիս։

Moreover, it is difficult to present the recent positions of the European Parliament towards Azerbaijan as a policy of simply "supporting Armenia". In March 2025, it demanded the release of Armenian prisoners of war and former officials of Nagorno-Karabakh held in Baku with 523 votes in favor and only 3 against, and in December of the same year, with 477 votes in favor, it again recorded the problem of political persecution and the growth of political prisoners in Azerbaijan. Here we are not talking about making a choice in favor of Armenia, but about issues of human rights and legal responsibility within Azerbaijan.

Ավելին՝ Ադրբեջանի նկատմամբ Եվրոպական խորհրդարանի վերջին դիրքորոշումները դժվար է ներկայացնել որպես պարզապես «Հայաստանին աջակցելու» քաղաքականություն։ 2025 թվականի մարտին այն 523 կողմ և ընդամենը 3 դեմ ձայնով պահանջեց Բաքվում պահվող հայ գերիների և Լեռնային Ղարաբաղի նախկին պաշտոնյաների ազատ արձակումը, իսկ նույն տարվա դեկտեմբերին 477 կողմ ձայնով կրկին արձանագրեց Ադրբեջանում քաղաքական հետապնդումների և քաղաքական բանտարկյալների աճի խնդիրը։ Այստեղ խոսքը ոչ թե Հայաստանի օգտին ընտրություն կատարելու, այլ Ադրբեջանի ներսում մարդու իրավունքների և իրավական պատասխանատվության հարցերի մասին է։

This can be considered a strict, even one-sided policy. But calling it "Islamization" is ridiculous.

Սա կարելի է համարել խիստ, նույնիսկ միակողմանի քաղաքականություն։ Բայց այն «իսլամատյացություն» անվանելը ծիծաղելի է։

The real problem is not Europe’s “weakness,” but the fact that some of its structures do not consider Azerbaijan’s growing power and strategic importance as a reason for exemption from accountability. Oil, gas, geographical location, and military victory can increase a state’s negotiating weight, but they do not give it the right to stand above criticism and responsibility. And here lies the main contradiction in Aliyev’s speech. He says that Azerbaijan has become so strong that the West has launched a “dirty campaign” against it. But a strong state is not afraid of criticism, but responds with facts, opens its courts to observers, allows a free press to check the government, and does not present every criticism as a conspiracy.

Իրական խնդիրը Եվրոպայի «թուլությունը» չէ, այլ այն, որ նրա որոշ կառույցներ Ադրբեջանի աճող ուժն ու ռազմավարական նշանակությունը չեն համարում հաշվետվողականությունից ազատող պատճառ։ Նավթը, գազը, աշխարհագրական դիրքը և ռազմական հաղթանակը կարող են մեծացնել պետության բանակցային կշիռը, բայց չեն տալիս քննադատությունից եւ պատասխանատվությունից վեր կանգնելու իրավունք։ Եվ հենց այստեղ է Ալիևի խոսքի հիմնական հակասությունը։ Նա ասում է՝ Ադրբեջանն այնքան է ուժեղացել, որ Արևմուտքը սկսել է նրա դեմ «կեղտոտ արշավ»։ Բայց ուժեղ պետությունը քննադատությունից չի վախենում, այլ պատասխանում է փաստերով, բացում է դատարանները դիտորդների առաջ, ազատ մամուլին թույլ է տալիս ստուգել իշխանությանը և յուրաքանչյուր քննադատություն չի ներկայացնում որպես դավադրություն։

The strength of a state is measured not only by how difficult it is to suppress it from the outside, but also by how freely it can be criticized from within.

Պետության ուժը չափվում է ոչ միայն նրանով, թե որքան դժվար է նրան ճնշել դրսից, այլև նրանով, թե որքան ազատ է հնարավոր նրան քննադատել ներսում։

Europe is not infallible. Its institutions have been riddled with corruption, double standards, and political calculations. But if Baku wants to judge Europe by these standards, it must be prepared to apply the same standards to its own government.

Եվրոպան անսխալական չէ։ Նրա հաստատություններում եղել են կոռուպցիա, երկակի չափանիշներ և քաղաքական հաշվարկներ։ Բայց եթե Բաքուն ցանկանում է Եվրոպային դատել այդ չափանիշներով, պետք է պատրաստ լինի նույն չափանիշները կիրառել նաև սեփական իշխանության նկատմամբ։

Otherwise, the accusation of a “den of corruption” ceases to be a description of Europe and turns into a political mirror.

Այլապես «կոռուպցիոներների որջի» մասին մեղադրանքը դադարում է լինել Եվրոպայի նկարագրություն և վերածվում է քաղաքական հայելու։