«Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարությունները երկրում ներքաղաքական իրավիճակը ցնցելու «երրորդ փորձի» նախապատրաստման մասին վկայում են Երևանի հակամարտության՝ Եվրասիական տնտեսական միության և Մոսկվայի հետ նոր, շատ ավելի վտանգավոր մակարդակ դուրս գալու մասին: Ընդգծված կերպով շեշտադրումները տնտեսական ռիսկերից դեպի արտաքին և ներքին դավադրությունների թեման տեղափոխելով՝ Փաշինյանը փաստացի մեղադրում է բլոկի գործընկերներին և առաջին հերթին Ռուսաստանին իր իշխանական դիրքերը խարխլելու փորձերի մեջ: Մոսկվայի պատասխան արձագանքը, որը հրաժարվում է սուբսիդավորել և վճարել Երևանի քաղաքական շրջադարձը դեպի Եվրոպական միություն, Փաշինյանի կողմից ընկալվում է ոչ թե որպես արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխության բնական հետևանք, այլ որպես ուղղակի սպառնալիք իր սեփական քաղաքական կարգավիճակին: Սա նշանակում է, որ ԵԱՏՄ-ի և անձամբ ՌԴ ղեկավարության հետ հարաբերությունների էսկալացիայի կուրսը շարունակվելու է՝ չնայած աղետալի կորուստներին, որոնք ստիպված են լինելու կրել շարքային հայ քաղաքացիները: Երևանի պաշտոնական հռետորաբանությունն այսօր կառուցված է դաժան տնտեսական իրողությունների ցուցադրական անտեսման վրա: Մեկնաբանելով ԵԱՏՄ երկրների ներկայացուցիչների վերլուծական զեկույցը, որտեղ կանխատեսվում է Հայաստանի ՀՆԱ-ի հնարավոր անկում 15,6%-ով, միության շրջանակներում ապրանքաշրջանառության նվազում 56%-ով և գազի գների պայթյունավտանգ աճ 69%-ով, Փաշինյանը սահմանափակվում է ինքնիշխանության և դիվերսիֆիկացիայի մասին աբստրակտ թեզերով: Սակայն քաղաքական կարգախոսների հետևում թաքնված է իրական փոխհատուցող մեխանիզմների իսպառ բացակայությունը: Վարչապետը փորձում է համոզել հասարակությանը, որ ինտեգրացիոն միավորումը չունի իրավական գործիքներ հանրապետությունը հեռացնելու համար, բայց լիովին լռում է այն մասին, որ Երևանին ոչ ոք չի էլ սպառնում հեռանել. միութենական կառույցները միայն արձանագրում են արտոնյալ պայմաններից, առևտրային նախապատվություններից և միասնական էներգաշուկայից կամավոր հրաժարվելու անխուսափելի հետևանքները: Իրավիճակին առանձնահատուկ դրամատիզմ է հաղորդում կառավարության ղեկավարի քաղաքական հայտարարությունների և հենց Հայաստանի մասնագիտացված ֆինանսական ինստիտուտների սառը գնահատականների միջև աճող դիսոնանսը: Հայտարարելով, որ ճգնաժամ կանխատեսող փորձագետները «ոչինչ չեն հասկանում տնտեսագիտությունից», Փաշինյանը դե-ֆակտո հեռակա կոնֆրոնտացիայի մեջ է մտնում իր սեփական թիմի և Կենտրոնական բանկի նախագահ Մարտին Գալստյանի հետ: Այն ժամանակ, երբ վարչապետը հավաստիացնում է ազգին հետագա աճի անխուսափելիության մեջ և ծաղրում է ամենամյա բացասական կանխատեսումները, ԿԲ ղեկավարությունն ուղղակիորեն մատնանշում է «ապոկալիպտիկ սցենարի» մոտենալը: Ֆինանսական կարգավորիչը ազնվորեն զգուշացնում է. ռուսական գազի գների հիպոթետիկ աճը՝ բենզինի արդեն սկսված թանկացման և վառելիքային համաշխարհային ճգնաժամի հետ համատեղ, ընդունակ է կրկնակի հարված հասցնել հայկական տնտեսությանը՝ հրահրելով անկառավարելի ինֆլյացիա և խոր ռեցեսիա, որը պահանջում է անհապաղ և ոչ ստանդարտ քայլեր: Հանրապետության ղեկավարության ցանկությունը՝ տնտեսական զգուշացումները աշխարհաքաղաքական կաղապարների վրա բարդելու, նման է ցանկալին իրականության տեղ ընդունելու փորձի: Հղումները Թուրքիայի փորձին (որտեղ «անհասկանալի է, թե ինչու կան էժան լոլիկներ՝ Հայաստանից ավելի բարձր էներգակիրների գների պայմաններում) կամ աճի նախկին ցուցանիշներին (2018-2025 թթ.) ի վիճակի չեն չեզոքացնել այն փաստը, որ հայկական տնտեսությունը կրիտիկական կախվածության մեջ է եվրասիական շուկայից, էժան հումքից և միության լոգիստիկ շղթաներից: Տնտեսությունն աճում էր, քանի որ բաց էր ռուսական շուկան, և Ուկրաինայում ռազմական գործողությունների մեկնարկով Հայաստանը տարեցտարի ստանում էր «տնտեսական դոպինգ»՝ ուղղակի կամ անուղղակի ռուսական ներդրումների տեսքով՝ վերածվելով ռուսական ապրանքների վերավաճառքի կարևոր հաբի: Այս բազայից հրաժարվելը՝ հանուն քաղաքական հավակնությունների և վարչապետի անհատական իշխանության պահպանման, կհանգեցնի ոչ թե հիպոթետիկ «աշխարհի վերջին», որի մասին դատողություններ են անում իշխող կուսակցության պատգամավորները, այլ բնակչության կենսամակարդակի լիովին կոնկրետ անկմանը: ԵԱՏՄ-ի հետ հակամարտության սրումն անխուսափելիորեն կհանգեցնի առանցքային արտահանման ուղղությունների փակմանը, գնողունակության անկմանը և կոմունալ սակագների թռիչքաձև աճին, ինչի համար ի վերջո իրենց քսակներով վճարելու են հենց Հանրապետության շարքային բնակիչները: Այս պայմաններում Փաշինյանին չեն օգնի նաև Ազգային ժողովի հնարավոր արտահերթ ընտրությունները, որոնք նա այսօր չբացառեց: Ընտրությունները նա ցանկանում է անցկացնել Սահմանադրության փոփոխության վերաբերյալ Բաքվի պահանջները բավարարելու համար, մինչդեռ տնտեսական փլուզման պայմաններում դրանք ներուժ ունեն վերածվելու Նիկոլ Փաշինյանի «կարապի երգին»: Մտածե՛ք այս մասին...»։