Ազգի մեծութիւնը միայն իր անցեալով չի չափւում, այլեւ այն պատասխանատւութեամբ, որով կերտում է իր ապագան։ Պատմութիւնը ժառանգութիւն է, բայց ժառանգութիւնը պահպանելու համար բաւարար չէ յիշել նախնիներին, փառաբանել յաղթանակները կամ սգալ կորուստները։ Անհրաժեշտ է ազգային արժէքները վերածել կենդանի գիտակցութեան, ազգային կամքը՝ գործի, իսկ հայրենասիրութիւնը՝ պատասխանատու պարտաւորութեան։ Իւրաքանչիւր սերունդ ոչ միայն իրաւունք ունի ժառանգելու, այլեւ պարտաւոր է ստեղծելու։ Երբ ազգը դադարում է ապագայ կերտելուց, նրա անցեալը վերածւում է յիշողութեան, ոչ թէ ուժի։ Մեր պատմութեան իսկական շարունակութիւնը պիտի լինի այն Հայրենիքը, այն ազգային կեանքը եւ այն գիտակից սերունդը, որոնց գոյութեան համար այսօր պատրաստ ենք պատասխանատւութիւն ստանձնելու։