The "subtle art" of turning Armenian society into a mindless organism under the "name" of fighting violence: Hakob Badalyan

Some people, who did not even know the whereabouts of that child before the “occasion”, have now become the ones who describe the child’s parent as an “accomplice” against their child, because the parent does not want to be one of the generators of cosmic outcry.

Ինչ որ մարդիկ, որ այդ երեխայի տեղն էլ չեն իմացել մինչ «առիթը», հիմա դարձել են երեխայի ծնողին՝ իր երեխայի հանդեպ «հանցակից» որակող, ինչ է թե ծնողը չի ցանկանում լինել տիեզերական աղմուկի գեներատորներից մեկը։

A cosmic outcry, the purpose of which is to infect the Armenian society with a sense of inferiority and guilt towards itself, to deepen that infection.

Տիեզերական աղմուկ, որի նպատակը Հայաստանի հանրության՝ ինքն իր հանդեպ թերարժեքության ու մեղքի զգացումով վարակելն է, այդ վարակը խորացնելը։

To get the “blame complex of the bully” from the Armenian society, and then to offer some magical means of overcoming that “complex”, which in essence are nothing more than grants that create a fairly strong “interdependence”.

Հայաստանի հասարակությունից ստանալ «բռնարարի մեղքի բարդույթ», ու հետո առաջարկել այդ «բարդույթի հաղթահարման» ինչ որ մոգական միջոցներ, որոնք ըստ էության այլ բան չեն, քան ընդամենը բավականին ամուր «փոխկապակցվածություն» առաջացնող դրամաշնորհներ։

And what is a society imbued with the “blame complex” capable of?

Իսկ ինչի՞ է ընդունակ «բռնարարի բարդույթով» համակված հանրությունը։

Nothing, except asking for forgiveness towards itself.

Ոչնչի՝ իր հանդեպ ներողամտություն հայցելուց բացի։

Is violence condemnable, with all its manifestations?

Բռնությունը դատապարտելի՞ է՝ իր բոլոր դրսեւորումներով հանդերձ։

Of course, there is nothing to talk about here.

Իհարկե, այստեղ խոսելու բան էլ չկա։

Is Armenian society a victim of a culture of violence?

Հայաստանի հանրությունը բռնության մշակույթի կրո՞ղ է։

No.

Ոչ։

Is there a high level of aggressiveness?

Ագրեսիվության բարձր աստիճան կա՞։

Yes.

Այո։

Is it a manifestation of being a bearer of a culture of violence?

Դա բռնության մշակույթի կրող լինելու դրսեւորո՞ւմ է։

No, it is a public metastasis of a political style and method with the code of aggression in Armenia, which has also deepened as a result of heavy defeats and losses.

Ոչ, դա Հայաստանում ագրեսիայի կոդով քաղաքական ոճի եւ մեթոդի հանրային մետաստազ է, որը խորացել է նաեւ ծանր պարտության ու կորուստների հետեւանքով։

Is it useful to imbue the society with an “oppressor complex” to overcome it?

Դրա հաղթահարմա համար հանրությանը «բռնարարի բարդույթով» համակելն օգտակա՞ր է։

Absolutely.

Բացարձակ։

And vice versa, it leads to the insurmountability of the aggression factor, because the “oppressor complex” is an extreme that is inspired in society, and from it the other extreme emerges, with the desire to resist the first extreme.

Եվ հակառակը՝ դա բերում է ագրեսիայի գործակցի անհաղթահարելիության, որովհետեւ «բռնարարի բարդույթը» ծայրահեղություն է՝ որ ներշնչվում է հանրությանը, եւ դրանից առաջ է գալիս մյուս ծայրահեղությունը՝ առաջին ծայրահեղությանը դիմադրելու մղումով։

In short, a society caught between two extremes simply turns into a willless organism.

Հանրագումարում՝ երկու ծայրահեղությունների մեջ ընկած հանրությունը պարզապես վերածվում է կամազուրկ օրգանիզմի։

It is natural that this organism can be treated at will, both from within and from without.

Բնական է, որ այդ օրգանիզմի հետ կարելի է վարվել ըստ հայեցողության՝ թե ներսից, թե դրսից հայեցողության։

Hakob Badalyan, political analyst The post The "subtle art" of turning Armenian society into a mindless organism under the "name" of fighting violence.

Հակոբ Բադալյան, քաղաքական վերլուծաբան The post Բռնության դեմ պայքարի «անվան» ներքո Հայաստանի հանրությանը կամազուրկ օրգանիզմի վերածելու «նուրբ արվեստը».

Hakob Badalyan appeared first on Azg.

Հակոբ Բադալյան appeared first on Ազգ .