Ինչպես զբաղվել PR-ով՝ առանց հոգին կորցնելու

Երբ պետություն-հանրություն հաղորդակցությունը ոչ միայն չի նպաստում հասարակության համախմբմանն ու հանրային համերաշխությանը, այլ, ընդհակառակը, խորացնում է առանց այն էլ վտանգավոր մակարդակի հասած անհանդուրժողականությունը, ատելությունն ու բևեռացումը, նշանակում է՝ ունեք ձախողված հանրային հաղորդակցություն: Վերջին շրջանում հատկապես երկու օրինակ, որոնք նաև հնչեղություն ստացան, շատ ակնհայտ ցույց տվեցին, թե ինչպիսի անթույլատրելի մակարդակի է հասել պետություն-հանրություն հաղորդակցության որակը՝ հատելով մասնագիտական էթիկայի բոլոր սահմանները: Առաջինը, որն ինձ շոկի ենթարկեց, օգոստոսի 8-ին Քննչական կոմիտեի տարածած պաշտոնական հաղորդագրությունն էր՝ Բացահայտվել է Արտաշատ համայնքի նախկին ղեկավար, ԱԺ նախկին պատգամավոր Ա.Ա.-ի կողմից պատվիրված սպանության դեպքը վերտառությամբ: Անկեղծ ասեմ՝ այն երկու-երեք անգամ կարդացել եմ, քանի որ ուղղակի աչքերիս չէի հավատում, որ պետական մարմինը կարող է այդպիսի տեքստ տարածել, և, փաստորեն, գտնվել է նաև հաղորդակցության մասնագետ, որն այդպիսի բովանդակությունը տարածել է: Դրականն այն էր, որ եղան արձագանքներ, և թե՛ իրավապաշտպանները, թե՛ ՄԻՊ-ը իրավացիորեն քննադատության ենթարկեցին այն: Նման արձագանքը իսկապես կարևոր է և զսպիչ դեր ունի: Իրավապաշտպաններն այն համարեցին իրավական այլասերություն ՝ նկատելով, որ մեկ հաղորդագրության մեջ առկա են բազմաթիվ խախտումներ՝ սկսած անմեղության կանխավարկածից մինչև անձնական, ընտանեկան կյանքի գաղտնիության խախտում: Մասնագիտական տեսանկյունից կարող եմ ասել, որ այդ հաղորդագրությունը լիովին վաստակել է նաև հաղորդակցական այլասերության տիտղոսը և արժե ներկայացնել հանրային կապերի ֆակուլտետների ուսանողներին՝ որպես մասնագիտական էթիկայի խախտման դասագրքային օրինակ։Երկրորդը՝ ՀՀ վարչապետի աշխատակազմի Հանրային կապերի և տեղեկատվության կենտրոն ՊՈԱԿ-ի հրապարակած՝ Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու փաստացի պետի և մի շարք բարձրաստիճան հոգևորականների գործունեության արդյունքում Եկեղեցում առաջացած ճգնաժամի և լուծման ուղիների մասին զեկույցն էր: Այն համակողմանիորեն վերլուծել է իրավապաշտպան Զարուհի Հովհաննիսյանը, որի բոլոր գնահատականները կիսում եմ և չեմ կր