"Flag" Leader: Win or lose in time

Russia also openly mentions the specific losses that Armenia will suffer in the event of joining the opposing camp: a several-fold increase in gas prices (and perhaps a general cessation of supplies to Armenia), a similar outcome in the case of importing raw materials for the nuclear power plant, oil, diamonds and other goods from Russia, which are provided to Armenia at Russian domestic prices. Russia may ban hundreds of thousands of Armenians from working abroad in Russia without a patent, which will force most of these people to return to Armenia, which can sharply aggravate the social situation here. Let's not talk about the prospect of Armenian producers being completely deprived of the opportunity to enter foreign markets and the destruction of the Armenian agricultural economy in the event of the final closure of the Russian market. And this is not all.

Ռուսաստանը նաեւ բացայայտօրէն նշում է այն կոնկրետ վնասները, որոնք կրելու է Հայաստանը, հակառակորդ ճամբարին միանալու դէպքում՝ գազի մի քանի անգամ թանկացում (իսկ գուցէ ընդհանրապէս Հայաստանին մատակարարման դադարեցում), նմանատիպ ելք ատոմակայանի հումքի, նաւթի, ադամանդի եւ այլ ապրանքների Ռուսաստանից ներմուծման պարագայում, որոնք Հայաստանին տրամադրւում են Ռուսաստանի ներքին գներով։ Ռուսաստանը կարող է արգելել առանց պատենտի հարիւրհազարաւոր հայաստանցիների արտագնայ աշխատանքը Ռուսաստանում, ինչը կը հարկադրի այդ մարդկանց մեծ մասին վերադառնալու Հայաստան, ինչն էլ այստեղ կարող է կտրուկ սրել սոցիալական կացութիւնը։ Չխօսենք այլեւս հայաստանցի արտադրողների առջեւ ռուսական շուկայի վերջնականօրէն փակւելու դէպքում արտաքին շուկաներ դուրս գալու հնարաւորութիւնից առհասարակ զրկւելու եւ հայկական գիւղատնտեսութեան ոչնչանալու հեռանկարի մասին։ Եւ սա դեռ ամէնը չէ։

Nikol Pashinyan, returning from Bishkek, tried to present that there was nothing terrible, that a practical and productive conversation had taken place with the Russian leader. He probably could not have acted otherwise, because first of all, he argued that in order not to lose the elections, he had been deceiving the people in the previous days, presenting that he had very good relations with Putin and the leaders of the EAEU and would settle all issues. Let's not even talk about the promise to open the doors of the Western paradise to the Armenian people, which also turned out to be false after a short time. If Pashinyan had told the truth at least this time, he would have revealed to the people not only the impasse of his opportunistic policy, but also testified to the extremely worrying prospect that awaits the Armenian people in the nearest future. That is why Prime Minister Pashinyan and his cronies began to "sing" about the fact that there is nothing to worry about, we are surrounded on all sides by countries with gas, and the Turkish tandem and Europe are ready to support Armenia in everything.

Նիկոլ Փաշինեանը Բիշքեկից վերադառնալով փորձեց ներկայացնել, թէ ոչ մի սարսափելի բան չկայ, Ռուսաստանի ղեկավարի հետ տեղի է ունեցել գործնական ու արդիւնաւէտ խօսակցութիւն։ Այլ կերպ նա թերեւս չէր էլ կարող վարւել, որովհետեւ նախ կը փաստէր, որ ինքը ընտրութիւններում չպարտւելու համար նախորդող օրերին խաբում էր ժողովրդին, ներկայացնելով՝ թէ Պուտինի ու ԵԱՏՄ ղեկավարների հետ շատ լաւ յարաբերութիւններ ունի եւ բոլոր հարցերը կը կարգաւորի։ Էլ չխօսենք Արեւմտեան դրախտի դռները հայ ժողովրդի առջեւ բացելու խոստման մասին, ինչը նոյնպէս կեղծ դուրս եկաւ կարճ ժամանակ անց։ Եթէ Փաշինեանը գոնէ այս անգամ ասէր ճշմարտութիւնը, ժողովրդի առջեւ կը պարզէր ոչ միայն իր պատեհապաշտ քաղաքականութեան փակուղում յայտնւելը, այլեւ կը վկայէր այն խիստ մտահոգիչ հեռանկարի մասին, որն ամենամօտ ապագայում սպասւում է հայ ժողովրդին։ Այդ պատճառով էլ վարչապետ Փաշինեանը եւ իր սազանդարները սկսեցին «երգել» այն մասին, որ ոչ մի մտահոգիչ բան չկայ, չորս կողմից շրջապատւած ենք գազ ունեցող երկրներով, իսկ թուրքական տանդեմն ու Եւրոպան պատրաստակամ սպասում են ամէն ինչով աջակցելու Հայաստանին։

And this is in the case when, supposedly secretly, the same Europe is importing gas from Russia through Azerbaijani pipes. It seems that Nikol, who has realized his defeat in a broad sense even before the electoral process, is playing for time, perhaps cherishing the hope that a light will open for him from somewhere. Regardless of the modest results he achieved in the elections and the extravagant promises made abroad, Pashinyan sees that he lacks popular support within the country, and what his foreign sponsors promise and deliver are not comparable. Appearing in conditions of weak and extremely limited opportunities, Pashinyan places himself in greater dependence on external forces. In order to prove his steadfast devotion to the latter’s policies, he is forced to publicly aggravate relations with Russia, while at the same time trying to assure his strong friendly feelings in personal meetings. Here, perhaps, it should be noted that by doing so, he is primarily fulfilling the demand of the main beneficiaries, the Turkish-Azerbaijani tandem, who are pursuing the goal of pushing Russia out of the Transcaucasus.

Եւ սա այն դէպքում երբ, իբրեւ թէ գաղտնաբար, նոյն Եւրոպան ադրբեջանական խողովակներով գազ է ներմուծում Ռուսաստանից: Այնպիսի տպաւորութիւն է, որ դեռեւս ընտրական գործընթացներից առաջ լայն առումով իր պարտւած վիճակը գիտակցած Նիկոլը խաղում է ժամանակի վրայ, թերեւս յոյս փայփայելով, որ ինչ-որ տեղից իր համար մի լոյս կը բացւի։ Անկախ ընտրութիւններում ձեռք գցած համեստ արդիւնքից եւ արտաքին շռայլ խոստումներից՝ Փաշինեանը տեսնում է, որ երկրի ներսում ինքը զուրկ է ժողովրդական յենարանից, իսկ դրսի հովանաւորների խոստացածն ու տւածը համարժէք չեն իրար։ Յայտնւելով թոյլ եւ խիստ սահմանափակ հնարաւորութիւնների պայմաններում՝ Փաշինեանն ինքն իրեն դնում է աւելի մեծ կախման մէջ արտաքին ուժերից։ Վերջիններիս քաղաքականութեան նկատմամբ իր կայուն նւիրւածութիւնը փաստելու համար նա հարկադրւած հրապարակայնօրէն սրում է յարաբերութիւնները Ռուսաստանի հետ, նոյն ժամանակ փորձելով իր ամուր բարեկամական զգացումների մասին հաւաստիացնել անձնական հանդիպումներում։ Այստեղ, թերեւս, պէտք է արձանագրել, որ սրանով նա նախեւառաջ կատարում է Ռուսաստանին Անդրկովկասից դուրս մղելու նպատակը հետապնդող գլխաւոր շահառուների՝ թուրքադրբեջանական տանդեմի պահանջը։

It is no secret that in the Armenian-Turkish tandem relations, Pashinyan has long adopted the role of the latter’s advocate, against the interests of his own country and people. Pashinyan not only defended and justified the war crimes unleashed by this tandem, persecuted and punished the heroes of the Artsakh war, but also continues to suppress any initiative planned in Armenia in the name of Artsakh and its rights. With his policy, he not only contributed to Azerbaijan presenting the struggle for self-determination of the people of Artsakh to the world as an aggression of Armenia against Azerbaijan for the purpose of aggression, but also, with his silence today, he contributes to Azerbaijan destroying the Armenian historical and spiritual-cultural heritage of Artsakh without concern.

Գաղտնիք չէ, որ վաղուց Հայաստան-թուրքական տանդեմ յարաբերութիւններում Փաշինեանը որդեգրել է վերջիններիս փաստաբանի դերը՝ ընդդէմ սեփական երկրի եւ ժողովրդի շահերի։ Փաշինեանը ոչ միայն պաշտպանեց ու արդարացրեց այս տանդեմի սանձազերծած պատերազմական յանցագործութիւնները, հետապնդեց ու պատժեց Արցախի պատերազմի հերոսներին, շարունակում է ճնշել Արցախի եւ նրա իրաւունքների անունից Հայաստանում ծրագրւող ցանկացած նախաձեռնութիւն։ Իր քաղաքականութեամբ նա ոչ միայն նպաստեց, որ արցախցիների ինքնորոշման պայքարն Ադրբեջանն աշխարհին մատուցի որպէս զաւթողական նպատակով Հայաստանի ագրեսիա Ադրբեջանի դէմ, այլեւ այսօրւայ իր լռութեամբ նպաստում է, որ Ադրբեջանն առանց մտահոգութեան ոչնչացնի Արցախի հայկական պատմական ու հոգեւոր-մշակութային ժառանգութիւնը։

Moreover, under the favorable silence of the CPSU government, Azerbaijan is successfully developing a practical program to present Armenia as Western Azerbaijan. The Armenian government does not show any opposition to the growing demands of the Azerbaijani authorities towards Armenia and is continuously making successive concessions. In fact, a few days ago, the news spread that Armenia had ceded new border positions in the Tavush region to Azerbaijan. The Armenian authorities, getting out of their skin, want to prove that in order to eliminate the threat of war, they must cede new territories, not talk about Armenia’s rights, not mention the name Artsakh at all, forget history, remove the corners of glory and pictures of heroic martyrs. Such instructions are received, in particular, by those responsible for educational institutions and diplomatic representatives of Armenia, at the same time as Azerbaijan carries out the exact opposite, concrete actions accompanied by aggressive rhetoric against Armenia every day and every hour.

Աւելին, ՔՊ-ական իշխանութեան նպաստավոր լռութեան պայմաններում Ադրբեջանը յաջողութեամբ զարգաց­նում է Հայաստանն Արեւմտեան Ադրբեջան ներկայացնելու գործնական ծրագիրը։ Հայաստանի իշխանութիւնը որեւէ հակառակութիւն չի դրսեւորում Հայաստանի նկատմամբ Ադրբեջանի իշխանութիւնների աճող պահանջների նկատմամբ եւ շարունակաբար գնում է հերթական զիջումների։ Ընդամէնը մի քանի օր առաջ տարածւեց այն լուրը, թէ Հայաստանը Տաւուշի մարզում սահմանային նոր դիրքեր է զիջել Ադրբեջանին։ Հայաստանի իշխանութիւնը կաշւից դուրս գալով ուզում է ապացուցել, թէ պատերազմի սպառնալիքը վերացնելու համար նորանոր տարածքներ պէտք է զիջել, չխօսել Հայաստանի իրաւունքների մասին, Արցախ անունը չտալ առհասարակ, մոռանալ պատմութիւնը, վերացնել փառքի անկիւններն ու հերոս նահատակների նկարները։ Այսպիսի ցուցումներ են ստանում մասնաւորապէս կրթական հաստատութիւնների պատասխանատուներն ու Հայաստանի դիւանագիտական ներկայացուցիչները՝ նոյն ժամանակ, երբ Ադրբեջանն ամէն օր ու ամեն ժամ իրականացնում է ճիշտ հակառակը՝ ագրեսիւ հռետորաբանութեամբ ուղեկցւող կոնկրետ գործողութիւններ Հայաստանի նկատմամբ։

If the Armenian authorities are not idiots, then they are putting an entire nation in the place of idiots when they talk about the return of “illegally occupied” territories, within the framework of border demarcation and demarcation, at a time when Azerbaijani soldiers are quietly sitting in the territories occupied by Armenia in recent years and, instead of withdrawing, are further strengthening the occupied positions. Shouldn’t their withdrawal from those territories first precede clarifications regarding the remaining territories? And is there a guarantee in that case that Azerbaijan, which has never announced any concessions of a territorial or other nature on its part, will be willing to concede something after all the concessions made by the Armenian side?

Եթէ Հայաստանի իշխանութիւնը ապուշ չէ, ապա ապուշի տեղ է դնում մի ողջ ժողովրդի, երբ խօսում է «անօրինկանօրէն տիրապետած» տարածքների վերադարձի մասին, սահմանագծման եւ սահմանազատման շրջանակում, այն ժամանակ, երբ ադրբեջանցի զինւորները հանգիստ նստած են վերջին տարիներին Հայաստանից զաւթած տարածքներում եւ դուրս գալու փոխարէն աւելի են ամրապնդում զաւթած դիրքերը։ Արդեօ՞ք առաջին հերթին այդ տարածքներից նրանց դուրս գալը չպէտք է նախորդեր մնացած տարածքների հետ կապւած յստակեցումներին: Եւ արդեօ՞ք այդ դէպքում կայ երաշխիք, որ իր կողմից տարածքային կամ այլ բնոյթի որեւէ զիջման մասին երբեւէ չյայտարարած Ադրբեջանը հայկական կողմի բոլոր զիջումներից յետոյ պատրաստակամ կը լինի ինչ-որ բան զիջելու:

Nikol Pashinyan “managed to convince” the Armenian people of the lie that he is radically changing relations with Russia because the Russians did not help the Armenians during the Turkish-Azerbaijani aggression, and where is he reorienting Armenia towards, precisely, towards those who carried out that same aggression. Perhaps he thinks that if it has been possible to deceive with such tricks so far, then why can’t it be done the same from now on? It turns out that in the “brilliant” Turkish-Western partnership with Armenia, Armenia is destined to play the role of executor and concessionary, and its partners - of demander and recipient. It must be admitted, however, that in one issue in particular, the West is really providing tangible and practical support to the Armenian government. We are talking about political patronage, which has been manifested for years towards the shameful activities of the Armenian dictatorial government, the latest striking example of which was the obvious support in the elections.

Նիկոլ Փաշինեանը հայ ժողովրդին «կարողացաւ համոզել» այն կեղծիքի մէջ, որ Ռուսաստանի հետ յարաբերութիւններն արմատապէս փոխում է, որովհետեւ ռուսները չօգնեցին հայերին թուրքադրբեջանական ագրեսիայի ժամանակ եւ դէպի ո՞ւր է նա վերակողմնորոշում Հայաստանը՝ ճիշտ այդպէս՝ դէպի այդ նոյն ագրեսիան իրականացնողները։ Թերեւս նա մտածում է որ եթէ մինչ այժմ հնարաւոր է եղել խաբել նման աճպարարութիւններով, ապա ինչո՞ւ չի կարելի նոյնպէս վարւել այսուհետեւ։ Ստացւում է որ Հայաստանի հետ թուրք-արեւմտեան սկսվող «փայլուն» գործակցութեան մէջ Հայաստանի համար նախատեսւած է կատարողի ու զիջողի դերը, իսկ իր գործակիցներին՝ պահանջողի ու ստացողի։ Պէտք է ընդունել, սակայն, որ մէկ հարցում յատկապէս Արեւմուտքն իսկապէս շօշափելի ու գործնական աջակցութիւն է ցուցաբերում Հայաստանի իշխանութեանը։ Խօսքը քաղաքական հովանաւորութեան մասին է, որը տարիներ շարունակ դրսեւորւում է Հայաստանի բռնապետական իշխանութեան խայտառակ գործունէութեան նկատմամբ, ինչի վերջին ցայտուն օրինակն էլ ակնյայտ աջակցութիւնն էր ընտրութիւններում։

The West did not seem to notice that after those shameful elections, Pashinyan not only took away the votes of one of the forces that entered parliament and blocked its entry into parliament, but also imprisoned the leader of that force and nationalized his private businesses without trial or trial. The West probably did not notice that before that the same fate had befallen the leader of another force participating in the pre-election struggle, and later this chain was completed with the arrest of the leader of the third opposition force that had overcome the threshold in the parliamentary elections.

Արեւմուտքը կարծես չնկատեց, որ այդ խայտառակ ընտրութիւններից յետոյ Փաշինեանը ոչ միայն խլեց խորհրդարան անցած ուժերից մէկի քւէները եւ արգելափակեց նրա մուտքը խորհրդարան, այլեւ բանտարկեց այդ ուժի ղեկավարին եւ առանց դատ ու դատաստանի պետականացրեց նրա մասնավոր բիզնեսները։ Արեւմուտքը հաւանաբար չնկատեց, որ մինչ այդ նոյն ճակատագրին էր արժանացել նախընտրական պայքարի մասնակից միւս ուժի առաջնորդը, իսկ հետագայում այս շղթան ամբողջացաւ խորհրդարանական ընտրութիւններում շեմը յաղթահարած ընդդիմադիր երրորդ ուժի ղեկավարի ձերբակալութեամբ։

It must be assumed that the West has its logical reasons in these matters, for example, it is very obvious that in the face of the arrested and dispossessed Armenian big businessmen, there is a reorientation of Armenian big business from Russia to the West, namely Turkey and Azerbaijan. Let us note that in this difficult situation, Nikol Pashinyan’s persistent efforts to take away the right to manage the Armenian Railway from Russia and hand it over to the Turkish state do not stop. The awakened Azerbaijani demands regarding the closure of the Armenian Nuclear Power Plant, with the promise that they will supply electricity to Armenia, are not accidental. Here, of course, there is another coincidence of interests, on the eve of the difficult times expected for Armenia in the near future, Nikol Pashinyan neutralizes possible competitors.

Պէտք է ենթադրել, որ Արեւմուտքն այս հարցերում ունի իր տրամաբանական պատճառները, օրինակ շատ ակնյայտ է, որ ի դէմս ձերբակալւած եւ սեփականազրկւած հայ խոշոր գործարարների, տեղի է ունենում Հայաստանի խոշոր բիզնեսի վերակողմնորոշում Ռուսաստանից դէպի Արեւմուտք, իմա Թուրքիա եւ Ադրբեջան։ Նկատենք, որ բարդ այս իրավիճակում չեն դադարում Նիկոլ Փաշինեանի յամառ ճիգերը Ռուսաստանից խլելու Հայկական երկաթուղու կառավարման իրաւունքը եւ յանձնել այն թուրքական պետութեան։ Պատահական չեն ադրբեջանական արթնացած պահանջները Հայկական ատոմակայանի փակման վերաբերեալ, այն խոստմամբ, թէ իրենք Հայաստանին էլեկտրաէներգիա կը մատակարարեն։ Այստեղ իհարկէ տեղի է ունենում շահերի մէկ համընկնում եւս, առաջիկայ շրջանում Հայաստանին սպասւող դժւարին ժամանակների նախօրեակին Նիկոլ Փաշինեանը չէզոքացնում է հնարաւոր մրցակիցներին։

By constantly talking about economic diversification lately, the CP government is actually leading Armenia to a major dependence on the Turkish tandem, in which case political dependence is inevitable. And we see that openly and not openly, the new partners of the pro-Turkish government are inspiring and forcing this turn in every way. Of course, at the same time, devaluing the Armenian government so much that, speaking from various international platforms about the establishment of a final peace with Armenia, they continue to increase pressure on Armenia in terms of concessions imposed on it.

Վերջին շրջանում անընդհատ խօսելով տնտեսական դիւերսիֆիկացիայի մասին՝ իրականում ՔՊ-ական իշխանութիւնը Հայաստանը տանում է հիմնական կախման թուրքական տանդեմից, որի պարագայում անխուսափելի է քաղաքական կախումը: Եւ տեսնում ենք, որ բացայայտ եւ ոչ բացայայտ կերպով թուրքամետ իշխանութեան նոր գործընկերներն ամէն կերպ ոգեշնչում եւ պարտադրում են այս շրջադարձը: Իհարկէ միաժամանակ այնքան չարժեւորելով Հայաստանի իշխանութեանը, որ զանազան միջազգային ամբիոններից Հայաստանի հետ վերջնական խաղաղութեան հաստատման մասին ճառելով՝ նոյն ժամանակ շարունակում են աւելացնել ճնշումը Հայաստանին պարտադրւող զիջումների հարցում:

September is for us the month of the declaration of independence of Armenia and Artsakh. Since the declaration of independence, Armenia has never been so dependent, so defeated and humiliated by external forces as it is now. If under the leadership of the previous authorities and at the cost of great sacrifices, it had succeeded in liberating land and declaring the Republic of Artsakh, then this new authority, having suffered a shameful defeat, simply surrendered Artsakh. And at the same time, no authority has been so complacent, has not boasted about Armenia’s unprecedented independent existence and has not accused the previous ones of subjecting Armenia to foreign influence. Perhaps the authorities are counting on the short memory of the people when they present that before their conquest, Artsakh was a noose around Armenia’s neck, and Armenia was under colonial subjugation by Russia. Perhaps it is appropriate to recall the idea that human impudence knows no bounds.

Սեպտեմբերը մեզ համար Հայաստանի եւ Արցախի անկախութեան հռչակման ամիսն է: Նորանկախութեան հռչակումից յետոյ Հայաստանը երբեք այսքան կախման մէջ, այսքան պարտւած եւ նսեմացած չի եղել արտաքին ուժերից, ինչպէս այժմ: Եթէ նախորդ իշխանութիւնների առաջնորդութեամբ եւ մեծ զոհողութիւնների գնով յաջողւել էր հող ազատագրել եւ Արցախի Հանրապետութիւնը հռչակել, ապա այս նոր իշխանութիւնը, խայտառակ պարտութիւն կրելով, ուղղակի յանձնեց Արցախը: Եւ նոյն ժամանակ ոչ մի իշխանութիւն այսքան ինքնագոհ չի եղել, չի ճամարտակել Հայաստանի աննախադէպ անկախ գոյավիճակի մասին եւ չի մեղադրել նախկիններին Հայաստանն օտարի ազդեցութեանը ենթարկելու մէջ: Թերեւս իշխանութիւնը հաշւարկ է անում ժողովրդի կարճ յիշողութեան վրայ, երբ ներկայացնում է, թէ մինչ իրենց տերուտնօրինումը Արցախը թոկ էր Հայաստանի վզին, իսկ Հայաստանը գաղութային ենթակայութեան մէջ էր Ռուսաստանից: Երեւի տեղին է յիշել այն միտքը, որ մարդկային լկտիութիւնը սահման չունի:

The entire policy of the Armenian authorities is based on lies and deceit. They probably calculate that by plunging the country into an atmosphere of fear, arresting and neutralizing the opposition, and relying on the support of external forces by selling out Armenia’s interests, they will be able to ensure their longevity. And maybe they have grounds to think so? If the opposition wave should manifest itself only within the walls of the parliament, then there is no doubt that this force will reach the next elections and once again seize power. So far, the opposition potential of the country has not been able to force them not to freely implement the illegality and recklessness that are the latter’s way of doing things in conditions of encouraging external silence and support.

Հայաստանի իշխանութիւնների ողջ քաղաքականութիւնը հիմնւած է ստի ու կեղծիքի վրայ: Հաւանաբար նրանք հաշւարկ են անում, որ երկիրը սուզելով վախի մթնոլորտի մէջ, ձերբակալելով ու չէզոքացնելով ընդդիմութեանը, եւ Հայաստանի շահերը ծախելու ճանապարհով ապաւինելով արտաքին ուժերի աջակցութեանը՝ կը կարողանան ապահովել իրենց երկարակեցութիւնը: Իսկ գուցէ նրանք հիմքե՞ր ունեն այդպէս մտածելու: Եթէ ընդդիմադիր ալիքը պէտք է դրսեւորւի միայն խորհրդարանի պատերի ներսում, ապա կասկած չկայ, որ այս ուժը կը հասնի նաեւ յաջորդ ընտրութիւններին, եւ եւս մէկ անգամ կը զաւթի իշխանութիւնը: Առայժմ երկրի ընդդիմադիր ներուժը չի կարողացել ստիպել նրանց ազատօրէն չիրականացնելու այն ապօրինութիւնն ու սանձարձակութիւնը, որոնք վերջինիս գործելակերպն են արտաքին խրախուսիչ լռութեան եւ աջակցութեան պայմաններում:

In the current situation and, perhaps, in any case, the main task of a political force is to connect with the people and work with them. It should be noted that Nikol Pashinyan understands this very well, and if he were not the most popular leader in Armenia, he would neither have had the opportunity to sit on the throne of Armenia, nor to stay in his place for so long. Let us recall that before the last parliamentary elections in Armenia, having been in the public eye from morning to night for 8 years, he again walked all over Armenia on foot, often receiving an unpleasant reception on the streets and squares, and had extensive contacts with the people.

Ներկայ պարագայում եւ, թերեւս, ցանկացած դէպքում, քաղաքական ուժի գլխաւոր խնդիրը ժողովրդի հետ կապն է եւ նրա հետ աշխատանքը։ Պէտք է արձանագրել, որ սա շատ լաւ ըմբռնում է Նիկոլ Փաշինեանը, եւ եթէ նա չլինէր Հայաստանի ամենաամբոխավար ղեկավարը, ոչ հնարաւորութիւն կունենար բազմելու Հայաստանի գահին, ոչ էլ այսքան ժամանակ մնալու իր տեղում։ Յիշենք, որ Հայաստանի խորհրդարանական վերջին ընտրութիւններից առաջ, 8 տարի առաւօտից գիշեր լինելով հանրութեան աչքի առջեւ, նա դարձեալ ոտքով շրջեց ողջ Հայաստանով, յաճախ տհաճ ընդունելութեան արժանանալով փողոցներում ու հրապարակներում, լայն շփումներ ունեցաւ ժողովրդի հետ։

Perhaps it is worth noting that the existence of today's parliament, which has turned into a ballet theater, is also very beneficial to him, because there he not only establishes his so-called legitimacy, but also presents the parliament, which has been turned into an arena of constant clashes and verbal warfare, to the world as a representative of the "democracy" he has established. In order to justify its positive presence in that parliamentary atmosphere, the opposition must combine direct activity with daily contacts with the people and different layers of society. Something that, by the way, the opposition had also declared before the start of the work of the new parliament.

Թերեւս արժէ նշել, որ բալագանային թատրոնի վերածւած այսօրւայ խորհրդարանի գոյութիւնն էլ շատ ձեռնտու է նրան, որովհետեւ այդտեղ ոչ միայն իր, այսպէս կոչւած, լեգիտիմութիւնն է հաստատում, այլեւ մշտական բախումների ու լեզւակռւի արենայի վերածած խորհրդարանն աշխարհին մատուցում է որպէս իր հաստատած «ժողովրդավարութեան» առհաւատչեայ։ Խորհրդարանական այդ մթնոլորտում իր դրական ներկայութիւնն արդարացնելու համար ընդդիմութիւնը պէտք է անմիջական գործունէութեան հետ զուգակցի ժողովրդի, հասարակութեան տարբեր շերտերի հետ ամենօրեայ շփումները։ Մի բան, ինչի մասին, ի դէպ, ընդդիմութիւնը նաեւ յայտարարել էր մինչեւ նոր խորհրդարանի աշխատանքների սկսւելը։

Such activity, first of all, proves that the opposition's pre-election meetings were not just to gain votes, but to reckon with the opinion of the people, to rely on their strength, to voice their daily concerns in the parliament.

Նման գործունէութիւնը, նախ եւ առաջ կը փաստի, որ ընդդիմութեան նախընտրական հանդիպումները միայն քւէ ձեռք բերելու համար չէին, այլ ժողովրդի կարծիքի հետ հաշւի նստելու, նրա ուժին յենւելու, խորհրդարանում նրա ամենօրեայ հոգսերի մասին բարձրաձայնելու համար։

Permanent and parallel work with the people will also strengthen the opposition, taking the latter's opportunity to manifest itself beyond the narrow walls of the parliament, spreading it throughout the country, and by retroactive force bringing the people's moods and demands to the highest representative body. Moreover, this work should be carried out with all layers of society, especially since it is the duty of the national forces to disabuse the masses who have believed in Pashinyan’s promises and threats and who have been swallowed up by the direct and indirect propaganda of various external forces. It is obvious that it is the attitude of the misled masses that provides the possibility of the government’s anti-Armenian policy pushing Armenia into the abyss. In turn, working with the public does not mean only public meetings, but also an accessible, patient and time-consuming conversation about different layers, their concerns and responsibilities.

Ժողովրդի հետ մշտական եւ զուգահեռ աշխատանքը նաեւ կուժեղացնի ընդդիմութեանը, վերջինիս դրսեւորման հնարաւորութիւնը դուրս բերելով խորհրդարանի նեղլիկ պատերից, տարածելով այն երկրով մէկ, եւ յետադարձ ուժով ժողովրդական տրամադրութիւններն ու պահանջները բերելով բարձրագոյն ներկայացուցչական մարմին։ Ընդ որում, այդ աշխատանքը պէտք է տարւի հանրութեան բոլոր շերտերի հետ, մանաւանդ որ մասնաւորապէս փաշինեանական խոստումներին ու սպառնալիքներին հաւատացած, արտաքին տարբեր ուժերի ուղղակի եւ անուղղակի քարոզչութեանը կուլ գնացած զանգւածներին մոլորութիւնից դուրս բերելու պարտականութիւնը ազգային ուժերինն է։ Ակնյայտ է, որ հէնց մոլորեցւած զանգւածների կեցւածքն է ապահովում Հայաստանը դէպի անդունդ հրող իշխանական հակահայ քաղաքականութեան հնարաւորութիւնը։ Իր հերթին հանրութեան հետ աշխատելը չի նշանակում միայն հրապարակային հանդիպումներ, այլ մատչելի, համբերատար ու ժամանակատար խօսակցութիւն տարբեր շերտերի, նրանց հոգսերի եւ պատասխանատւութիւնների շուրջ։

On the other hand, rapidly developing new geopolitical developments are fraught with the formation of unpredictable new realities and situations. One thing is obvious: when you are not strong and adequately prepared, you cannot become a winner in any new situation. Their compelling realities today also compel the corresponding actions of national forces. In this case, either you will rein in and subjugate time, or the wheels of time will pass over you.

Միւս կողմից, արագօրէն ծաւալւող աշխարհաքաղաքական նոր զարգացումները յղի են անկանխատեսելի նոր իրողութիւնների ու կացութիւնների ձեւաւորմամբ: Ակնյայտ է մի բան՝ երբ ուժեղ չես եւ համապատասխան չափով պատրաստ չես՝ որեւէ նոր իրավիճակի դէպքում շահող չես կարող դառնալ: Իրենց պարտադրող իրողութիւններն այսօր պարտադրում են նաեւ ազգային ուժերի համապատասխան գործողութիւնները: Այս դէպքում կամ կը սանձես եւ քեզ կենթարկեցնես ժամանակը կամ ժամանակի անիւները կանցնեն վրայովդ:

"Droshak" No. 9 2026

«Դրօշակ» թիւ 9 2026 թ.