Garnik Danielian: "The state, which is obliged to protect historical and cultural heritage, cannot silently observe its destruction and appropriation"

“Aide to the President of Azerbaijan, Hikmet Hajiyev, in the presence of representatives of the foreign diplomatic corps, demonstrated an impudent and cynical behavior in the Gandzasar monastery complex, showing empty books and mocking our history.

«Ադրբեջանի նախագահի օգնական Հիքմեթ Հաջիեւը՝ օտարերկրեայ դիւանագիտական կորպուսի ներկայացուցիչների ներկայութեամբ, Գանձասարի վանական համալիրում ցուցաբերեց լկտի եւ ցինիկ պահւածք՝ դատարկ գրքեր ցոյց տալով եւ ծաղրելով մեր պատմութիւնը։

In the case of dignified, national authorities, this should have been followed by a measured, clear and tough response.

Արժանապատիւ, ազգային իշխանութիւնների պարագայում սրան պէտք է հետեւէր համարժէք, յստակ եւ կոշտ պատասխան։

This is another manifestation of Armenophobic politics, directed not only against our cultural heritage, but also against the Armenian identity in general.

Սա հայատեաց քաղաքականութեան հերթական դրսեւորումն է՝ ուղղւած ոչ միայն մեր մշակութային ժառանգութեան, այլեւ առհասարակ հայկական ինքնութեան դէմ։

In occupied Artsakh, Armenian monasteries and churches are being destroyed and transformed, Armenian cemeteries are being destroyed, and a consistent attempt is being made to present the preserved cultural heritage as “Agvanese.”

Օկուպացւած Արցախում հայկական վանքերն ու եկեղեցիները ենթարկւում են աւերման ու վերափոխման, հայկական գերեզմանոցները ոչնչացւում են, իսկ պահպանւած մշակութային ժառանգութիւնը հետեւողականօրէն փորձ է արւում ներկայացնել որպէս «աղւանական»։

A state that is obligated to protect the historical, cultural, and intangible heritage of its people cannot silently observe its destruction and appropriation.

Պետութիւնը, որը պարտաւոր է պաշտպանել իր ժողովրդի պատմական, մշակութային եւ ոչ նիւթական ժառանգութիւնը, չի կարող լռութեամբ դիտարկել դրա ոչնչացումն ու իւրացումը։

Moreover, when a state has carried out ethnic cleansing and continues to show intolerance and contempt for the Armenian cultural heritage, a natural question arises: is it possible to build a lasting peace with that state?

Աւելին՝ երբ մի պետութիւն իրականացրել է էթնիկ զտում, իսկ դրանից յետոյ էլ շարունակում է անհանդուրժողականութիւն եւ արհամարհանք դրսեւորել հայկական մշակութային ժառանգութեան նկատմամբ, բնական հարց է առաջանում. հնարաւո՞ր է կայուն խաղաղութիւն կառուցել այդ պետութեան հետ։

One thing is clear: peace cannot be built at the expense of erasing historical memory, destroying cultural heritage, and violating national dignity.

Մի բան յստակ է. խաղաղութիւնը չի կարող կառուցւել պատմական յիշողութիւնը ջնջելու, մշակութային ժառանգութիւնը ոչնչացնելու եւ ազգային արժանապատւութիւնը ոտնահարելու հաշւին։

And the silence of the current authorities is not a path to peace, but a renunciation of the duty to protect the history and identity of its own people.

Իսկ օրւայ իշխանութիւնների լռութիւնը ոչ թէ ճանապարհ է դէպի խաղաղութիւն, այլ սեփական ժողովրդի պատմութիւնն ու ինքնութիւնը պաշտպանելու պարտականութիւնից հրաժարում։

Although, what can be expected from a collaborationist government that acts in sync with the enemy, persecuting the Armenian Apostolic Holy Church?

Թէեւ, ի՞նչ սպասել կոլաբորանտ իշխանութիւնից, որը սինխրոն է գործում թշնամու հետ՝ հալածելով Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին։

"All this will not be forgiven you."

Այս ամէնը ձեզ չի՛ ներւելու»։