Green card emptied on Artsakh's third anniversary

Days after that attack, more than 120 …

Այդ հարձակումից օրեր անց ավելի քան 120 …

On the same September 19, another photo circulated from Glendale. Archbishop Pargev Martirosyan, the thirty-two-year leader of the Artsakh diocese, was holding a document confirming his new status in the office of a US immigration lawyer. The lawyer presented it as a professional success: the clergyman had obtained EB-1 immigration status. In American law, permanent resident status gives a person the right to reside permanently in the United States.

Նույն սեպտեմբերի 19-ին Գլենդելից տարածվեց մեկ այլ լուսանկար։ Պարգև արքեպիսկոպոս Մարտիրոսյանը՝ Արցախի թեմի երեսուներկու տարվա առաջնորդը, ԱՄՆ ներգաղթային փաստաբանի գրասենյակում ձեռքին պահում էր իր նոր կարգավիճակը հաստատող փաստաթուղթը։ Փաստաբանը դա ներկայացրեց որպես մասնագիտական հաջողություն․ հոգևորականի համար ձեռք էր բերվել EB-1 ներգաղթային կարգավիճակ։ Ամերիկյան իրավունքում մշտական բնակության կարգավիճակը անձին իրավունք է տալիս մշտապես բնակվել Միացյալ Նահանգներում։

The date of the photo has a heavy symbolism. This requires an explanation.

Լուսանկարի ամսաթիվը ծանր խորհրդանշականություն ունի։ Դրա համար բացատրություն է անհրաժեշտ։

The path that Pargev Martirosyan has traveled cannot be erased with one photo. He led the Artsakh Diocese from 1989 to 2021, was in Artsakh during the wars, stayed in Stepanakert and Shushi during the 2020 war, prayed in the bombed-out Ghazanchetsots. His long-term service is a fact, and the official biography of the Church records that story.

Պարգև Մարտիրոսյանի անցած ճանապարհը հնարավոր չէ ջնջել մեկ լուսանկարով։ Նա Արցախի թեմը ղեկավարել է 1989-ից մինչև 2021 թվականը, եղել է Արցախում պատերազմների տարիներին, 2020-ի պատերազմի օրերին մնացել է Ստեփանակերտում ու Շուշիում, աղոթել ռմբակոծված Ղազանչեցոցում։ Նրա երկարամյա ծառայությունը փաստ է, Եկեղեցու պաշտոնական կենսագրությունն էլ արձանագրում է այդ պատմությունը։

His serious illness is also a fact. In November 2020, a heart attack was recorded, surgery was performed in the United States. In December, he returned to Armenia. In January 2021, the Artsakh Diocese was handed over to Bishop Vrtanes Abrahamyan, and Archbishop Pargev received the status of a Pontifical Envoy with special assignments.

Փաստ է նաև նրա ծանր հիվանդությունը։ 2020-ի նոյեմբերին արձանագրվել էր սրտի կաթված, ԱՄՆ-ում կատարվել էր վիրահատություն։ Դեկտեմբերին նա վերադարձել էր Հայաստան։ 2021-ի հունվարին Արցախի թեմը հանձնվեց Վրթանես եպիսկոպոս Աբրահամյանին, իսկ Պարգև արքեպիսկոպոսը ստացավ հատուկ հանձնարարություններով Հայրապետական նվիրակի կարգավիճակ։

Illness is not a moral sin, the right to treatment cannot be a subject of discussion. The problem begins with a public promise and the subsequent silence of the Church.

Հիվանդությունը բարոյական մեղք չէ՝ բուժվելու իրավունքը քննարկման առարկա էլ չի կարող լինել։ Խնդիրը սկսվում է հրապարակային խոստումից և Եկեղեցու հետագա լռությունից։

In August 2023, Archbishop Pargev spoke about his numerous surgeries. He said that he was waiting for a green card, wanted to be on the waiting list for a heart transplant and then return to his homeland and Artsakh.

2023 թվականի օգոստոսին Պարգև արքեպիսկոպոսը պատմել էր իր բազմաթիվ վիրահատությունների մասին։ Նա ասել էր, որ սպասում է գրին քարտին, ցանկանում է սրտի փոխպատվաստման հերթագրվել և դրանից հետո վերադառնալ հայրենիք ու Արցախ։

Three years later, a photo of him receiving a green card was published. The public does not know whether the heart transplant was performed, what medical program is ongoing, what service the Patriarchal Envoy is currently performing, and for how long his stay in the United States is planned. The public also does not know the Mother See’s vision of his future mission.

Երեք տարի անց հրապարակվում է գրին քարտի ստացման լուսանկարը։ Հանրությանը հայտնի չէ՝ կատարվե՞լ է սրտի փոխպատվաստումը, ինչ բժշկական ծրագիր է շարունակվում, ինչ ծառայություն է այսօր իրականացնում Հայրապետական նվիրակը, ինչ ժամկետով է նախատեսվում նրա բնակությունը Միացյալ Նահանգներում։ Հանրությանը հայտնի չէ նաև Մայր Աթոռի պատկերացումը նրա հետագա առաքելության մասին։

The public should know the answer to these questions: the service of a high-ranking clergyman is an institution of public trust. Especially in the case of a clergyman whose name has been identified with Artsakh for three decades.

Այս հարցերի պատասխանը հանրությունը պետք է իմանա՝ բարձրաստիճան հոգևորականի ծառայությունը հանրային վստահության ինստիտուտ է։ Առավել ևս այն հոգևորականի պարագայում, որի անունը երեք տասնամյակ նույնացվել է Արցախի հետ։

The historical memory of the Armenian Church has set a very high standard for such moments. In 1918, when the Ottoman army approached Etchmiadzin, Catholicos Gevorg V Surenyants was offered to leave the Mother See. He refused. That decision remained in the national memory as a symbol of the responsibility of a spiritual leader.

Հայ Եկեղեցու պատմական հիշողությունը շատ բարձր չափանիշ է սահմանել նման պահերի համար։ 1918-ին, երբ օսմանյան բանակը մոտեցել էր Էջմիածնին, Գևորգ Ե Սուրենյանց կաթողիկոսին առաջարկել էին հեռանալ Մայր Աթոռից։ Նա հրաժարվել էր։ Այդ որոշումը մնաց ազգային հիշողության մեջ հոգևոր առաջնորդի պատասխանատվության խորհրդանիշ։

This story is not to write a verdict on a sick person. It reminds us of the exceptional gravity of the spiritual vocation. The episcopal crosier is not an administrative position; it is a promise of a fate shared with the flock.

Այս պատմությունը հիվանդ մարդու վրա դատավճիռ գրելու համար չէ։ Այն հիշեցնում է հոգևոր կոչման բացառիկ ծանրությունը։ Եպիսկոպոսական գավազանը վարչական պաշտոն չէ՝ այն հոտի հետ բաժանվող ճակատագրի խոստում է։

In September 2023, Artsakh lost its entire population in almost a few days. These people live today in Armenia, Russia, Europe, and the United States. They lost their homes, graves, churches, and communities. The permanent American residency status of the former leader of the Artsakh diocese will be perceived precisely in the memory of these people.

2023-ի սեպտեմբերին Արցախը կորցրեց իր ամբողջ բնակչությունը գրեթե մի քանի օրվա ընթացքում։ Այդ մարդիկ այսօր ապրում են Հայաստանում, Ռուսաստանում, Եվրոպայում, Միացյալ Նահանգներում։ Նրանք կորցրել են տուն, գերեզման, եկեղեցի, համայնք։ Արցախի թեմի նախկին առաջնորդի ամերիկյան մշտական բնակության կարգավիճակը հենց այս մարդկանց հիշողության մեջ է ընկալվելու։

On this occasion, the Mother See must speak, the current ecclesiastical mission of Archbishop Pargev must be clarified. The reason for his long-term stay in the United States and the expected duration should be presented. The progress of the heart transplant program announced in 2023 should be made known. The connection of EB-1 status with treatment and the service of the Patriarchal Vicar should also be explained.

Այս առիթով Մայր Աթոռը պետք է խոսի, պետք է պարզաբանվի Պարգև արքեպիսկոպոսի ներկայիս եկեղեցական առաքելությունը։ Պետք է ներկայացվի նրա երկարատև ամերիկյան բնակության պատճառը և նախատեսվող տևողությունը։ Պետք է հայտնի դառնա 2023-ին հայտարարված սրտի փոխպատվաստման ծրագրի ընթացքը։ Պետք է բացատրվի նաև EB-1 կարգավիճակի կապը բուժման ու Հայրապետական նվիրակի ծառայության հետ։

Another important fact requires caution. Current US organ transplant rules do not allow a person’s citizenship or immigration status to be used as an independent basis for exclusion from transplantation. Financial security, ongoing treatment, and other medical factors can be of practical importance. Therefore, the issue of medical necessity for a green card also deserves a clear, professional explanation.

Մի կարևոր փաստ ևս պահանջում է զգուշություն։ ԱՄՆ օրգանների փոխպատվաստման գործող կանոնները անձի քաղաքացիությունը կամ ներգաղթային կարգավիճակը չեն թույլատրում օգտագործել որպես փոխպատվաստման թեկնածությունից բացառման ինքնուրույն հիմք։ Ֆինանսական ապահովությունը, շարունակական բուժումը և բժշկական այլ գործոններ կարող են գործնական նշանակություն ունենալ։ Հետևաբար գրին քարտի բժշկական անհրաժեշտության հարցն էլ արժանի է հստակ, մասնագիտական բացատրության։

The photo of September 19 will not remain simply a photo of the successful completion of an immigration case. It appeared on one of the most painful dates in the memory of the people of Artsakh. Those people set off from Stepanakert three years ago, in an endless procession of cars, with children, the elderly, and a few bags.

Սեպտեմբերի 19-ի լուսանկարը պարզապես ներգաղթային գործի հաջող ավարտի լուսանկար չի մնալու։ Այն հայտնվեց արցախցիների հիշողության ամենացավոտ ամսաթվերից մեկին։ Այդ ժողովուրդը երեք տարի առաջ ճանապարհ ընկավ Ստեփանակերտից՝ մեքենաների անվերջ թափորով, երեխաներով, ծերերով, մի քանի պայուսակով։